Teorii Formy Otwartej została po raz pierwszy ogłoszona przez Oskara Hansena w trakcie Międzynarodowego Kongresu Architektury Nowoczesnej CIAM w Otterlo w 1959 roku. Jej podstawowym założeniem było otwarcie architektury na użytkowników. Oskar Hansen proponował radykalne odejście od budynków nie pozostawiających miejsca na kreatywność ich mieszkańców i zupełnie nowa definicję roli architekta. Jego zadaniem było tworzenie "passe-partout dla codziennego życia", ram dla indywidualnej ekspresji.  

Autorską koncepcję Oskar Hansen rozwijał w wielu różnych skalach: począwszy od projektów wystawienniczych, tymczasowych pawilonów i osiedli mieszkaniowych, aż po Linearny System Ciągły - projekt liniowych miast rozciągających się przez całe terytorium Polski, od morza do Tatr. Współautorką wielu z nich była jego żona - Zofia, pozostająca w cieniu męża, mimo że jej udział i zaangażowanie w działalnośc projektową był przez Oskara Hansena mocno podkreślany. 

Wystawa w Muszeum Sztuki Nowoczesnej, kuratorowana przez Aleksandrę Kędziorek, pokazuje różne obszary, w których Forma Otwarta znalazła zastosowanie. Do założeń Formy Otwartej nawiązuje również architektura ekspozycji, przygotowana przez grupę Centrala, odwołująca się do wystawienniczych eksperymentów Oskara Hansena. Nielinearna narracja dająca możliwość dowolnego modyfikowania ścieżki zwiedzania sprawia, że oglądanie ekspozycji samo staje się doświadczeniem w duchu koncepcji jej bohaterów.

Wystawa w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie stanowi czwartą odsłonę ekspozycji przygotowanej przez Soledad Gutiérrez, Aleksandrę Kędziorek i Łukasza Rondudę. Dotychczas była prezentowana w MACBA w Barcelonie (2014), Muzeum Serralves w Porto (2015) i Yale School of Architecture w New Haven (2016). Potrwa do 29 października.